Kortur til Skottland/USA-Møte med Willie Cantu i Nashville
HUNDEIDVIK BLANDAKOR på Skottlandstur i 2005
Vi tok av frå Flesland, med Aberdeen i Skottland som reisemål. Det var likevel Nairn, ein liten kystby 20 km frå Inverness, som vart basen vår under opphaldet. Med denne som utgangspunkt besøkte vi både Inverness og Urquhart Castle ved Loch Ness. Turen til og frå Aberdeen gjekk gjennom det viktigaste distriktet for skotsk whisky - produksjon, og vi tok oss tid til nokre stopp på vegen.

Den største opplevinga hadde vi likevel som gjestekor på sommarkonserten til Nairn Gaelic Choir. Koret med knappe 40 medlemmer syng for det meste gælisk materiale. Det sang dei også i si første avdeling på konserten. Dei homogene og velklingande damestemmene trollbatt oss med mellom andre Runrig-låta "Cearcall a'Chuin". Etter pausen song dei på engelsk. Vi hadde eit liknande program; norsk før pausen og engelsk etterpå. Konserten vart avslutta med Robert Burns' "Auld lang syne" som fellesnumer. Nairn Gaelic Choir song sitt vers på gælisk, Hundeidvik Blandakor song så på norsk, før vi avlutta i felleskap på engelsk. Konserten vart skipa til i St.Ninians, ei kyrkje med 1200 sitteplassar. Den var på ingen måte full, men det var likevel ein fryd å synge der, både på grunn av akustikken og på grunn av eit flott publikum. Etter konserten fortsette forbrødringa på puben, både i samtale og song.  Wendy Strath, som same dag hadde fått gullmedalje for songen sin i Inverness, framførte fleire songar på gælsk og Donald Wilson song fleire kjende songar av Robert Burns.

Søndag føremiddag deltok vi under gudstenesta i Nairn Reformed Church før vi vende nasen heimover. Koret song seks songer i tre avdelingar, og dei som ikkje var opptekne med å skifte frå bunad til noko meir komfortabelt fekk med seg både kyrkjekaffi og ein prat før vi måtte gå på bussen. Folk i Nairn var svært imøtekommande under heile opphaldet og sette etter applausen å døme stor også pris på songen vår. Åge Frøystad, konkluderte på ferga til Sykkylven med at turen hadde vore særs vellukka, både musikalsk og sosialt. Ingen som deltok kan vere ueinig. 

Dette innlegget er skreve av Asbjørn Enerhaug.  

Koret på kyrkjekonsert i Skottland,2005. Bilder frå turen på bildesida til Hundeidvik Blandakor.
HUNDEIDVIK BLANDAKOR PÅ AMERIKATUR-1986
 

Draumen som gjekk i oppfylling:

På Amerika-ferd med Hundeidvik Blandakor ! (1986)

«Denne turen starta som ein draum ved nyttårstider for Hundeidvik Blandakor.

Utvandrarane hadde vel ein draum dei også,men ein heilt annan draum»


Dette står å lese i «ettertankane» i dagboka som vart skreve då Hundeidvik Blandakor var på Amerika-turne i sommar.Sykkylvsbladet har fått låne dagboka og gjort eit lite utdrag av dei mange hendingane som kormedlemmane fekk oppleve.

Men som dei sjølv skriv:

«Det finns ikkje ord for å skildre det,det må opplevast»


FRÅ DAGBOKA

Natt til onsdag 25. juni: Start frå Hundeidvik med buss kl. 24.00.På Strynefjellet fekk vi ein forsmak på den store myggen,som kom til å plage oss i USA.Kjempefin flytur frå Gardermoen (Den tida gjekk mykje av utenlandstrafikken derifrå-Gardermoen var den gong militær flyplass) til Minneapolis via Chicago.

Torsdag 26. juni :

Badenymfene kom i hotellbassenget allereie kl. 6.30. Eit kjempeanlegg med symjebasseng, boblebad,bord,stolar,solsenger,solarium og eksotiske plantar.Busstur til Detroit Lakes,der det vart halde konsert i Trinity Lutheran Church om kvelden.Vi fekk varm mottaking av våre vertsfamiliar.«Gutane våre» (Leif Atle Strand,Halstein Kurseth,Jon Reidar Kurseth og Åge Lade) hadde si eiga avdeling.Den to timar lange konserten var ein knallhard start for koret,men vi kom ganske bra frå det.Det var så varmt inne i kyrkja at vi kjende sveitten sile.Damene var i bunad og karane var i kvit skjorte,raud vest og svarte bukser.Tore-Hans var så skinnblaut at hadde vi vridd skjorta og vesten hans,hadde vi fått mykje vatn ut av det.

Fredag 27. juni :

Avreise frå Detroit Lakes,Minnesota til Oak Manor Motel i Fargo,Nord Dakota.Ein ny stor konsert i Valley City,der det første som møtte oss var ei stor lysreklame som opplyste om konserten til Hundeidvik Blandakor.Heilt topp.Fullsatt kyrkje og stor stemning frå starten av.Heile forsamlinga reiste seg og klappa då vi var ferdige.Ja då var klumpen i halsen stor og tårene ikkje langt unna.

Laurdag 28. juni :

Fridag i Fargo med soling,bading og handleturar.Festleg samvær og dans om kvelden.

Søndag 29. juni :

Vi tok del i to Gudstenester på føremiddagen i First Lutheran Church i Fargo.Omlag 1000 mennesker tilstades.Seinare heldt vi ein times utekonsert i TrollWood Park under vanskelege forhold med dårleg høgtalaranlegg og mykje støy.Her føregjekk ein skandinavisk festival med mykje fint både å sjå og høyre.Ut på ettermiddagen gjekk bussturen vestover til hovudstaden i Nord Dakota,Bismarck.Her inntok vi den beste middagen til no på turen og kaffien var også god.Overnatting på Expressway Motel.

Mandag 30. juni :

Omvisning på Nord Dakota's Capitol Building.Kl. 13.00 var det avgang frå Bismarck til turistbyen Medora.Ubeskriveleg utsyn over Th. Roosevelt's National Park under turen.Medora er ein heilt spesiell «by» og ein mann skal vere eigar av heile byen.Den er bygt opp i rett gamal western stil og har berre 97 fastbuande ! Middag på «fjellet» ,der kjøtet var tredd på høygaflar og kokt i kjempesvære fondue-gryter.Seinare såg vi ein nesten 3 timars lang Western musical ved eit utendørs amfiteater.Seint på kvelden var det nokre av oss som prøvde seg ned på «Missouri Saloon»,ein ekte saloon i western stil,slik vi ser i westernfilmar.Sheriffen i byen køyrde Halstein til hotellet og henta gitaren hans.Seinare var Halstein,Leif Atle og Jon Reidar fram på scena og framførde nokre låtar,saman med det lokale bandet.

Tirsdag 1. juli :

Fridag.Ei busslast vart køyrd ut i Roosweltparken,der dei m.a. fekk sjå ein flokk bøfler på ca. 120 dyr.

Onsdag 2. juli :

Vi forlot Medora for å køyre heile den lange vegen tilbake til Fargo. I byen Mandan fekk vi bivåne cowboy-rodeo.Det var litt delte oppfatningar om denne form for underhaldning blant oss norske.Mange meinte at hit burde «Greenpeace» ha teke seg ein tur.Men amerikanarane var heilt ville etter det.

Torsdag 2. juli :

Fridag etter den lange køyreturen om natta.Om kvelden var vi bedt på fest på Kringen Club (Sons Of Norway).Denne kvelden og natta fekk vi oppleve eit lyn og torever,som vi aldri hadde førestillt oss.Lyna lyste opp himmelen,men tora høyrde vi nesten ikkje.Regnet auste ned,som om vi hadde skrudd dusjen på fullt.Men etterkvart så letta det og det vart fint igjen.

Fredag 4. juli :

Nasjonaldagen i USA starta tidleg for oss.Vi stillte i bunad til frukost kl. 7.30 og vart etterpå køyrd til den vesle byen Lidgerwood,som feira 100 årsjubileum.Her var vi med i ein fantastisk parade/opptog-der alt gjekk på hjul.Vi vart køyrd rundt på lasteplanet til ein bil dei kalla flatbed-truck,og derifrå song vi det beste vi kunne.Under opptoget traff vi på ein liten tankbil,som hadde tanken full av heimelaga øl.Dei fleste i koret fekk seg ein liten sup-og det gjorde visst godt i tørre struper.Etter denne paraden gjekk turen til Sisseton,Sør Dakota der vi fekk sjå indianerdans.Det varme,klamme veret var imidlertid grusomt.Seinare på dag barst det til Moorhead State University der vi hadde utendørskonsert i lag med ei trekkspelgruppe frå Asker og ein leikarring.Den kjempestore tribuna som var her tok 10-15 tusen menneske og på slutten av konserten,som varte i en og en halv time var tribuna peisfull !! Klokka 22.00 fekk vi greie på kvifor det hadde møtt fram så mange folk,for då starta eit fyrverkeri,som ingen av oss hadde sett noko liknande til.Heilt fantastisk !

Laurdag 5. juli :

Vi drog til den vesle staden Gonwick (371 innbyggjarar).Her skulle vi ligge privat igjen og vi vart hjarteleg mottekne alle stader.Om kvelden hadde vi konsert i den fullsatte kyrkja.

Søndag 6. juli :

Vi song på Gudsteneste i same kyrkja som kvelden før.Her var mykje folk med norske forfedre,som alle gjerne ville prate litt.Mange spørsmål dukka opp-»Kjenne you Olga Hansen from Hallingdal ?».På kyrkjegarden rundt kyrkja såg ein berre norske namn på gravstøttene-litt rart å tenke på.Det vart oss forresten fortalt at der er meir norskætta folk i Amerika (over 6 millioner) enn vi er norske i Noreg.Seint på ettermiddagen var vi «heime» i Fargo igjen og hadde no fri heilt til mandag kveld.

Måndag 7. juli :

Om kvelden stillte eit bunadspynta og godt opplagt kor til fest på Kringen Club (Sons Of Norway).I kveld var det avskjedsfest for dei to gruppene frå Farmer's Tour og Hundeidvik Blandakor.Nydeleg kalkunmiddag.Koret stod for underhaldninga denne kvelden og «Gutane våre» tok første og siste avdeling i konserten.Dei blei mektig populære «overthere».Gåvebyte og takketalar etter konserten.Seint på kvelden/natta heldt vi ein liten privat avsluttningsfest for oss sjølve.

Tirsdag 8. juli :

På heimveg.Turen gjekk til Minneapolis og luksushotellet Ambassador,der vi også låg første natta på amerikansk jord.

Onsdag 9. juli :

Sightseeing i Minneapolis og St. Paul (to byar som er samanbygde,blir kalla Twin cities).Vi køyrde både gjennom slumstrøk og dei flottaste luksusstrøk. Kursethfolket,som var med på turen (9 stk.) blei henta av amerikanske slektningar og vart køyrde heim til dei i den vesle byen St. Peter,nokre mil sør for Minneapolis.Om kvelden var vår norsk-amerikanske bussjåfør,Eleaine Anderson,klar for den siste turen med oss.Ho hadde no blitt «ein av oss»,så det vart ein litt tårefyllt avskjed ute ved flyplassen.Men vi vonar ho kjem til Noreg snart,så vi kan møtast igjen.Turen heim vart lang som eit år i eit lite og trangt fly.Ikkje nokon luksus her nei ! Vi landa på Gardermoen kl. 16.00 torsdag 10. juli og vart møtt av sjåfør Birger Myrseth,som losa oss trygt tilbake til heimbygda.

ETTERTANKAR

Det er eigentleg heilt utruleg at Hundeidvik Blandakor har vore ute i den store,vide verda på turne og gleda mange tusen menneske med våre norske songar.Aldri har vi vel før fått så mykje skryt og så mange takkeord for songen vår.Bunadane vart beundra,fotograferte og saumfarne alle stader.Vi vart inderleg godt mottekne alle stader vi kom,særleg dei norskætta var så glade for å få besøk ifrå Noreg.Og vi har fått oss mange gode vener der borte.Ein del av oss fekk treffe slektningar der borte.Myrseth-Ole hadde no visst syskenbarn overalt.Det var triveleg for alle.

GUDSTENESTENE-EIT KAPITTEL FOR SEG SJØLV

Gudstenestene deira er eit kapittel for seg sjølv.Benkeradene var fyllt til siste plass.Presten byrja preika med å helse Good morning ! Og heile kyrkjelyden helsa Good morning ! tilbake.Dei las dagens tekst saman med presten og dei song så det ljoma i salmesongen. Det gjorde faktisk vi også,for jammen var der meir kjende tonar i deira kyrkje enn vi høyrer i kyrkja her heime.
Etter preika stod presten i døra og tok kvar enkelt i handa.Så var det mat og kaffi i kyrkjekjellaren,noko som vi forstod var heilt vanleg.

MATSTELLET

Matastyret deira der borte i USA var også litt annleis enn vårt ,ja.Frukostane var kjempesvære og mekige.Masse eggerøre,bacon,rista brød med lønnesirup og tjukke store sveler var også brukt.Ein kan no leve i mange timar utan mat, etter ein slik porsjon.Vatnet deira var ikkje drikkande-det var altfor mykje klor idet.Og kaffien var klorvatn med farge på.Kalkunkjøt blei brukt veldig mykje -og det blei servert ofte til middag.Men så var det ikkje noko måltid mellom frukosten og middagen,som var i 6-7 tida om kvelden. Då var det å ty til «fastfood».Når vi bodde privat med norsk-amerikanarar fekk vi servert litt norsk mat også.Enkelte fekk steikt ball til frukost ein dag og det var no mat for ein sykkylving ! Elles fekk vi vite at dei brukte  rjømegraut,lutafisk,lefse,potetkaker og vafler. Dette var heilt vanleg mat hos dei. Men ingen av oss gløymer vel dei hardkokte egga med grøne eggeplommar,som vi fekk på Oak Manor.Det var ingen som fekk greie på om dei hadde spesielle høner eller om det var måten dei vart kokte på.

ENDELAUSE VIDDER OG KJEMPESTORE FARMAR

Og så desse endelause flate viddene.Det var så meir enn flatt ! Det var kun i Medora og rundt om der det var kupert terreng,elles var det ingen bakketoppar å sjå.Kjempestore farmar var det over alt,men ikkje alle var like velstelte.Det er dårlege tider for bøndene i USA,vart det oss fortalt og vi såg ein del farmar som var fråflytta og alt stod til nedfalls.Det er litt vemodig å sjå når ein tenkjer på kva arbeid som er lagt ned på ein så stor gard-og kva dei hadde å hjelpe seg med,nybrotsfolket,den tida dei starta her.

«IT BEGAN WITH A DREAM»

Det byrja med ein draum,stod det i ei brosjyre vi fekk i Amerika.Denne turen starta som ein draum ved nyttårstider for Hundeidvik Blandakor.Utvandrarane hadde vel ein draum dei også,men ein heilt annan draum !

Eg skreiv ned dette frå nokre gulna utklipp frå Sykkylvsbladet frå august 1986.Kven som er forfattar er ikkje nemnt.Kanskje er det dugnadsarbeid ?Nokre få rettingar/tilføyingar 2. april-2009 Jon Reidar Kurseth

Bilder frå turen på Bildesidene til Hundeidvik Blandakor.
Fleire bilder frå denne turen kjem snart !

 

 

Hundeidvik Blandakor utanfor Kringen Club (Sons Of Norway) i Fargo,North Dakota. Juli-1986
Møte med Buckaroo WILLIE CANTU i Nashville.
 

Møte med Buck Owens & The Buckaroos' originale trommeslager WILLIE CANTU i Nashville.



I 1985 traff eg tilfeldigvis trommeslageren til Buck Owens’ band The Buckaroos i Nashville.Han spela då med ei dame med namn Trilly Cole,som song,spela gitar,fele og banjo.Ho hadde litt av eit show ! Eg snakka også med henne.Eg drog kjensel på Willie Cantu,bakerst i bandet.Då Trilly Cole presenterte musikarane var eg ikkje i tvil.Eg fekk Willie Cantu til å sette seg ved bordet vårt (to nordmenn i countryhovudstaden)-han vart sitande lenge og prate med oss om åra med The Buckaroos.Han var med i bandet frå 1963 til midten av 1968.Han var med på omlag 15 LP plater med Buck Owens & The Buckaroos,alle frå glansdagane, med toppslagarar etter tur.Willie fortalde mykje om turnelivet,plateinnspelingar,TV show etc. Han fortalde også at han og av døde Don Rich,var gode kameratar.Don tok seg godt av han då han som unggut  (17) flytta frå Corpus Cristi,Texas til Bakersfield,California-for å bli heiltidsmusikar med The Buckaroos.Willie anbefalte oss om å ta ein tur til Corpus Cristi,heilt sør i Texas,nesten på grensa til Mexico.Etter utsjånaden så har sikkert Willie Cantu litt mexicansk blod i årane.På Buck Owens 70 års dag i 1999,vart dei gjenlevande frå det opprinnelege The Buckaroos gjenforent.Det var forutan Willie, bassisten Doyle Holly og steelgitaristen Tom Brumley.Doyle døydde i 2007 og Tom i 2009. Willie Cantu var på Bergensbesøk 25. mars 2009 og spela på ein "Buck Owens Tribute Concert" saman med bl. a steelgitaristane Dag Wolf og Egil Skjelnes. På scena var også vassendgut,gitarist og Buck Owens-fan Leif Aase,norges Buck Owens- Odd Lauritsen,Kristin Skauge med fleire ! Det blei stor suksess ! Alle hadde rosande ord om den fantastiske trommeslageren frå Nashville !

Carnegie Hall Concert albumcover fra 1966.Fra venstre: Willie Cantu,Tom Brumley (død 2009),Buck Owens (død 2006),Don Rich (død 1974),Doyle Holly (død 2007)-men musikken lever !! Carnegie Hall albumet blir regnet som et av de beste "live" album som er laget,iallefall innen countrymusikken.Eg er enig,meget bra !

Skriv en kommentar: (Klikk her)

123hjemmeside.no
Antall tegn tilbake: 160
OK Sender...

kari Gunn | Svar 01.09.2011 23.02

flott side ! men "Vannet i brønnen blir nevnt, har du/dere peil på kem så sang den?? på forhond takk

Se alle kommentarer

| Svar

Nyeste kommentarer

11.12 | 19:21

Hei.
Egil Skjelnes,som spelte i bandet har CD plater igjen.Pris kr. 100,- + porto.
Han er å finne på Facebook. Mvh JR. Kurseth.

...
10.12 | 23:58

Hei. Er på jakt etter plata til Headin' West, vet du om den er å oppdrive noen plass? Hadde den på kassett på 90 tallet, hadde vært fint å hørt den igjen 😀

...
13.07 | 15:12

Jeg leter etter gamle bilder fra Aure:

* Hotell Søndmøre som lå i Haubukta, gikk konkurs 1879
* Bilder: Øvre Ullavik som min oldefar drev frem til 1879

...
28.07 | 14:37

Sendte e-post nå.

...
Du liker denne siden
Hei!
Prøv å lage din egen hjemmeside som jeg.
Det er enkelt, og du kan prøve det helt gratis.
ANNONSE